EILAND OF PLANEET?

Processed with VSCO with f2 preset

Dit soort van emigreren is toch wel een dingetje hoor. Vooral nu het nog maar 2.5 week is. Ons huis is één grote chaos, overal liggen spullen, inpaklijstjes, to-do lists en in bijna elke ruimte staat wel een doos. Volgende week worden de spullen opgehaald die met de boot meegaan en dat vraagt het betere denkwerk, omdat we die spullen pas een week na aankomst weer terug zullen zien. Dus er moeten sets bedlinnen met de boot mee, want ja je wil niet dat je halve koffer bezet wordt door bedlinnen. Maar er moet ook een set mee in de koffer voor die eerste week en de komende weken hebben we het ook nog nodig. Dit zelfde geldt voor handdoeken, schoenen en spullen van Vivy. Vivy d’r bedje gaat mee, daarom verhuizen we komend weekend het ledikant dat bij mijn moeder staat hier naartoe, dat bedje moet echter voor vertrek weer terug voor als we in geval van nood toch een keer terug moeten naar Nederland. Die laatste nacht slaapt ze in een campingbedje, maar niet óns campingbedje want dat gaat mee op de boot..volg je het nog? De hele dag door komen er dingen in me op die ik nog wil/moet doen en af en toe moet ik wel drie keer opnieuw water koken omdat ik steeds vergeet om m’n thee op te drinken. Maar ik ben niet de enige, mijn wederhelft is ook druk met van alles en nog wat. Want naast zijn ‘burgergarderobe’ heeft hij natuurlijk ook heel veel kleding van het werk en ik moet nog even wennen aan het nieuwe uniform..het zal vast mooi zijn als je vier tinten bruiner bent. En zo wil het dat hij om half elf ’s avonds in bed nog bezig is met dingen te regelen, opeens opstaat, míjn vest aantrekt en naar de auto loopt om iets te pakken.. Maar wat ben ik blij dat hij ook vrij is, zodat we deze grote stap, in tegenstelling tot eerdere toch wel redelijk belangrijke momenten, samen kunnen voorbereiden. Ook al zeggen we de hele dag alleen maar tegen elkaar ‘help mee onthouden dat..’. We zijn nog nooit zo veel uiteten geweest als de afgelopen weken en stiekem vinden we het ook wel lekker om niet elke dag ook nog te moeten denken wat we gaan koken. Vivy daarentegen heeft natuurlijk nergens weet van, ze heeft geen idee dat we over drie weken op het strand zitten te ontbijten!

Dacht ik dat verhuizen naar een ander land een hele stap is, blijkt nu dat mijn kleinkinderen over tientallen jaren voor een veel grotere uitdaging komen te staan. Althans, als we Stephen Hawking moeten geloven. Want waar wij nu enkel de oceaan oversteken, zullen zij volgens de kosmoloog en natuurkundige naar een andere planeet(!) moeten verkassen. Heftig idee, toch? Dat zij op een andere planeet zullen gaan leven. En dan ga ik er voor mijn eigen geruststelling even vanuit dat onze Stephen een andere planeet kan vinden. Ik ben toch eigenlijk ook wel een tikkeltje jaloers op mijn nageslacht, ik had ook wel naar een nieuwe planeet willen verhuizen met z’n allen. Tenzij.. De eerste mens die 1000 jaar wordt is volgens ouderdomsprofessor Aubrey de Grey al geboren. Dus stel dat ik dan, wat zal ik zeggen, 453 jaar wordt, dat zou al genoeg zijn om ‘De Grote Verhuizing’ nog mee te kunnen maken. Hoe raar zou dat zijn? Dat er bij het achtuur journaal wordt gesproken over ‘de grootste verhuizing uit de geschiedenis’, hoeveel bagage je mee mag nemen en waar je kaartjes voor de raket kan kopen. Eén voordeel, je kan gewoon al je vrienden en familie meenemen!

c46e822e3b055eaa73681ff586a19eef
Quote by Stephen Hawking

Eigenlijk is het natuurlijk heel triest, want de reden dat we niet langer hier zouden kunnen blijven, heeft de mensheid zelf veroorzaakt. Klimaatverandering, asteroïde-inslagen, nucleaire oorlogen, epidemieën en overbevolking zouden het voortbestaan op onze planeet onmogelijk maken. Vooral die klimaatverandering maakt me somber, dat er zo slecht met de natuur wordt omgegaan en we blijkbaar zijn vergeten om ons heen te kijken en de schoonheid maar ook noodzaak van bepaalde dingen in te zien. Dat zijn dingen waar ik me ontzettend druk om kan maken en me een machteloos gevoel geven. Het enige wat ik kan doen is het zelf zo goed mogelijk proberen te beseffen en misschien als we allemaal een beetje doen dat het dan een groot verschil kan maken. Laat ik over die nucleaire oorlogen maar zwijgen en nog een keer extra nadenken over hoeveel kinderen ik wil 😉

Liefs Marthe

Please follow and like us:
Follow by Email
Facebook
Google+
http://www.paperbreaks.nl/2017/05/08/eiland-of-planeet/
YOUTUBE
INSTAGRAM

3 Comment

  1. Christ Mol says: Beantwoorden

    Goedemorgen Vivy Marthe en Jasper,

    Ja wat een geregel en lijkt mij ook zo een gevoel van afscheid ook al kom je weer terug naar jullie geboorteland. De laaste week zal helemaal hectisch zijn denk ik langs mensen langs om afscheid te nemen of bellen, voor het vertrek afscheid van ouders/schoonouders broers zussen enzovoorts als ik het zo schrijf krijg ik al een gevoel van wat een geregel en drukte en niet te vergeten de emoitie’s die er ook wel zullen zijn en komen. Ik wens jullie daar een hartverwarmend welkom toe en dat jullie zich daar ook gauw thuis zult voelen met ook natuurlijk de gedachten aan Nederland!!!!!!!
    Het gaat jullie goed en ik hoop dat jullie alle drietjes een fantastische tijd zult hebben.

    Groetjes Christ Mol

  2. Dunya says: Beantwoorden

    Jullie kunnen het! XO

    1. beheerder says: Beantwoorden

      Dankjewel :-) xx

Geef een reactie