WEER EVEN TERUG!

1DCD598F-275F-4475-8242-9D16B0D3F057
22a66ac8-8395-4fb5-9265-8741f3d6e34d
Het Franse Hof

Afgelopen zondag voelde het alsof we weer even op Aruba waren. Terug naar de zondagen barbecuen op het strand, de mannen die zorgde voor het vlees, zwemmen, spelen en uren praten. We waren aangewezen op elkaar, maakte van alles samen mee en werden in korte tijd een hechte familie. En maandagochtend in de auto op weg naar m’n werk was de heimwee weer even terug. Niet dat die ooit echt weg is geweest haha maar het was wel minder geworden. Al kwam ik, na deze gezellige ‘aruba reünie’, tot de conclusie dat het niet perse het eiland is dat we missen. Het is de sfeer, de vriendschappen en de manier van leven.

ba27930c-f565-4198-9596-526187ab34c2
Het Franse Hof

Veel mensen denken dat we vooral het warme weer missen, maar ik denk dat dat hetgeen is wat het minst gemist wordt..zeker nu het hier ook bloedheet is. Wat kunnen we ons in dit land toch druk maken om onbelangrijke dingen, ons storen aan andere mensen en wat is er weinig geduld. Laatst stond ik bij de kassa van de bioscoop en de mevrouw achter mij kon niet eens even wachten met vragen waar ze haar kaartje moest ophalen voordat ik afgerekend had en zo heb ik nog vele voorbeelden. 3350

Ik was eerst bang dat ik snel weer zou terugvallen in oude gewoontes, maar ik weet nu dat het een zaadje, een palmboomzaadje hoop ik ;-), geplant heeft, wat niet meer weggaat. Want wat hebben we het goed in dit land en zolang we het allemaal niet al te serieus nemen en we een beetje durven te genieten, is het hier zo verkeerd nog niet. We slaan af en toe een beetje door met alle regeltjes, maar als je hulp nodig hebt is het er ook. Trouwens, wist je dat de eerste post die we daar ontvingen een beroemde blauwe envelop van onze vrienden van de belastingdienst was, gewoon in ons krakkemikkige brievenbusje aan het zandweggetje voor ons huis hahaha..

Het is zo fijn om weer even samen te zijn met de mensen die snappen dat je af en toe nog steeds in een soort bubbel leeft. Niemand had verwacht dat het zo lastig zou zijn om weer te wennen in ons eigen land. Het land waar je al je hele leven woont en toch kan een jaartje er tussenuit er voor zorgen dat je een beetje ontheemd bent. We lopen tegen dezelfde dingen aan, missen dezelfde dingen en twijfelen nog steeds of we wel of niet terug zouden willen. Al is het maar voor een vakantie. Wat ik nu dus echt niet zou durven he, op vakantie daar naartoe. Dan gaan we voorlopig niet meer weg, ook al zijn we het er allemaal over eens dat er niet echt een toekomst is voor ons op het eiland. Althans, niet voor hoe wij de toekomst voor ons zien.

d291a6a4-7266-40af-bbc4-edf6a354af17

En dan onze lieve kindjes. Aan de kleine eilandvriendjes kan je pas echt goed zien hoeveel tijd er al verstreken is. Maar ook al kan het meerendeel zich Aruba niet bewust herinneren (en de twee kleinste waren er niet eens echt bij), ze gaan toch altijd weer verder waar ze gebleven waren. Of ze elkaar nou een paar weken of een paar maanden niet gezien hebben, ze pakken altijd zo de draad weer op.

 

PHOTO-2019-07-21-22-14-12 af150cad-5d85-4a15-96a8-6fd6b005961a
Wat een geruststelling dat we niet twaalf uur hoeven te vliegen om weer even ‘terug’ te zijn.

IMG_4295
2017

Liefs Marthe

Please follow and like us:
Follow by Email
Google+
http://www.paperbreaks.nl/2019/07/22/weer-even-terug/
INSTAGRAM

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *